Ga direct naar: de inhoud, hoofdnavigatie

Wigor

Met Wigor is het allemaal begonnen. Toen in 1992 het hele gezin verslingerd was geraakt aan het paardrijden en er meerdere malen per week gereden werd, was het uiteindelijk voordeliger om zelf een paard aan te schaffen dan steeds voor 3 personen rijlessen te moeten betalen. Al snel hebben wij onze wens kenbaar gemaakt bij de eigenaar van de manege waar wij reden.
foto van Wigor

Via een handelaar in Nieuw-Buinen kwamen wij in het bezit van Wigor, een Pools gefokte halfbloed Anglo-Arabier. Wigor was net 3 jaar oud toen wij hem kochten. Nou is het kopen van een jong paard één ding, het goed berijden als familiepaard is een ander ding. Met twee net begonnen ruiters in het gezin bleek al snel dat een jong paard niet altijd deed wat er van hem verwacht werd.
Vooral in het begin lagen de gezinsleden er regelmatig naast en toen na een winterperiode van binnen rijden het buiten seizoen begon konden we helemaal ons lol op. Een jong paard loopt ook zelf nog niet zo stevig op zijn benen en zeker nog te veel op de voorhand, dus in het zand van de ruiterpaden in Scheveningen vond hij het nog wel eens nodig om te struikelen. Met veel kunst en vliegwerk lukte het meestal wel om te blijven zitten. Eén keer echter ging en mis en lagen ruiter en paard gezamenlijk op de grond. Resultaat was een gebroken pols en een gedeukt ego bij de ruiter en een nieuwe ervaring bij het paard.

De eerste jaren

De eerste jaren gingen echter goed voorbij en Wigor ontwikkelde zich tot een goed en betrouwbaar recreatiepaard. Rustig in het verkeer en pittig in het bos of op het strand. Samen met Wigor heb ik toen de ORUN cursus Basisinstructeur gevolgd en hebben dat met een ruim voldoende examen goed afgesloten.
Na onze verhuizing naar Drenthe wachtte Wigor nieuwe uitdagingen. Na een manege in centrum Den Haag was de groene wei voor hem een nieuwe uitdaging. En ook de loslopende koeien en schapen op het Dwingelderveld konden soms voor onverwachte verrassingen zorgen. Zit je net lekker in een handgalopje, ga je een hoek om in het bos, sta je ineens voor een kudde koeien. Nou dan zie je in het begin door de langsrazende bomen het bos verder niet meer.

Tegenwoordig

Op één van de ritten over het Dwingelderveld stapte Wigor tijdens de galop op een keitje met als gevolg kreupelheid. Rust en koud afspuiten zou dat normaal gesproken moeten verhelpen. Na enige weken trad er nog weinig verbetering op en gemaakte foto's wezen uit dat er een scheurtje in de kogel had gezeten, waardoor er nu artrose was ontstaan. Dat betekende het einde van de manegelessen. Gelukkig kon hij nog wel 1 à 2 uur recht toe recht aan op een buitenrit mee, dat was immers wat hij het leukste vond.
Maar ook dit ging hem steeds moeilijker af en uiteindelijk moest hij zich schikken in weer een nieuwe rol: die van opvoeder van en oppasser voor de jonge paarden. Vanwege zijn vriendelijke karakter kon hij goed opschieten met de veulens, jaarlingen die hier in de opfok kwamen. Het jaar rond loopt hij nu buiten en soms lijkt het wel of hij aan zijn tweede jeugd bezig is. Maar altijd moet hij zo'n jolige bui bekopen met een dag(deel) stijvigheid of lichte kreupelheid. Maar zo lang hij verder geen andere kwalen krijgt of pijn gaat krijgen mag hij zijn jaren lekker in de wei slijten.